ณ ช่วงเวลาป่วยและปิดต้นฉบับพร้อม ๆ กัน คิดว่าแม้จะโดดเดี่ยวอย่างไรก็ต้องเผชิญหน้ากับความเลวร้าย ทว่าฟ้ายังอุตส่าห์ดลบันดาลให้ได้พบกับเพื่อนเก่า
จากหนึ่ง…สาวแคมเปญเนอร์นักแต่งนิยาย หนีชีวิตเมืองกรุง ไปอยู่บ้านต่างจังหวัดที่ปลูกขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง
เป็นสอง…เพื่อนหนุ่มนักโยคะ ร่ำเรียนวิชาใกลจากอินเดีย เพิ่งกลับเข้ากรมกองเดิมเพราะความงกเงิน
เป็นสาม…หนุ่มหน้าใส หยุดวัยไว้ที่ 25 ขวบ ปัจจุบันกลายเป็นฟรีแลนซ์ฝีมือดี แม้รักสันโดษ แต่ก็ติด Hi5
เขาทั้งหมดจะไม่ตั้งใจมาอย่างพร้อมเพรียง แต่ฉันก็อดดีใจไม่ได้ ราวกับว่าได้แบ่งปันสารทุกข์สุขดิบ และเหมือนมีคนมาเยี่ยมอาการป่วยของฉัน
….บางครั้งความบังเอิญ ก็ช่างน่าหลงรัก…
I didn’t feel well today and had to wrap up my work. The show must go on, though.
Surprisingly,, this could be “act of god” that motivated my friends to come around.
From the first one, a retired environmental campaigner who’s now a writer-editor-novelist living in a house built by her patience in another city…
To the second, my buddy who went to India for practicing Yoga, now working at the same organisation as before…
Then the third, a forever young boy, aged 25 year-old forever, now working as a freelance writer, (moderately) addicated to Hi5.
Definitely, they didn’t intend to come for me when I got sick, but I would like to think so..
Sometimes, oh, it’s just so lovely when a good thing happens by chance..
